คำนำ
บางครั้ง เราไม่ได้เลิกคุยกับใครเพราะหมดรัก แต่เพราะไม่รู้จะพูดอย่างไรให้เขาเข้าใจ
เราจึงเงียบ รอให้อีกฝ่ายเป็นคนเริ่มก่อน แล้วปล่อยให้วันหนึ่งกลายเป็นหลายปี โดยคิดว่ายังมีเวลาเสมอ
“สายฝนสองเรา” เริ่มต้นจากความคิดเล็ก ๆ นี้—ถ้าวันที่เรารวบรวมความกล้าได้ กลับเป็นวันที่คนที่เราอยากพูดด้วยเหลือเวลาไม่มากแล้ว เราจะพูดอะไรกับเขา
โมกับเอมีเรื่องค้างคาเหมือนคนอีกหลายคู่ มีคำพูดที่อยากเรียกคืน และมีคำธรรมดาที่ควรพูดตั้งนานแล้ว การกลับมาพบกันของทั้งสองอาจแก้ไขบางอย่างได้ แต่ก็ไม่ใช่ทุกอย่าง ความจริงบางข้อยังอยู่ตรงนั้น ไม่ว่าพวกเขาจะรักกันมากแค่ไหน
ผมอยากเล่าเรื่องของช่วงเวลาที่เหลืออยู่ ทั้งวันที่คุยกันได้มาก และวันที่ทำได้เพียงนั่งอยู่ข้าง ๆ อยากให้ผู้อ่านได้รู้จักพวกเขาผ่านเรื่องเล็กน้อยเหล่านั้น ก่อนจะเดินทางไปถึงหน้าสุดท้ายด้วยกัน
ขอบคุณที่เปิดหนังสือเล่มนี้ครับ
หากระหว่างอ่าน คุณนึกถึงใครบางคนขึ้นมา ผมหวังว่าคุณจะยังมีโอกาสได้คุยกับเขา
ทองกัลย์