ผมว่าหลายคนน่าจะเคยเป็นแบบนี้
เช้าวันจันทร์ เพิ่งตื่นก็อยากให้ถึงวันศุกร์แล้ว
วันอังคารเริ่มนับว่าเหลืออีกกี่วัน
วันพุธรู้สึกดีขึ้นหน่อย เพราะผ่านมาครึ่งสัปดาห์
วันพฤหัสบดีเริ่มมีความหวัง
พอถึงวันศุกร์ ทุกอย่างก็ดูดีขึ้นอย่างประหลาด
ทั้งที่งานก็งานเดิม คนก็คนเดิม รถก็ติดเหมือนเดิม
แค่รู้ว่าพรุ่งนี้ไม่ต้องรีบตื่น
ทุกอย่างก็ดูน่าให้อภัยขึ้นมาหน่อย
แล้ววันเสาร์ก็มาถึง
ตั้งใจว่าจะทำอะไรสักอย่างที่อยากทำมาทั้งสัปดาห์
สุดท้ายก็นอนเล่นโทรศัพท์จนบ่าย
ยังไม่ทันทำอะไร วันอาทิตย์ก็มาถึง
พอตกเย็น ความรู้สึกคุ้นเคยก็กลับมา
พรุ่งนี้วันจันทร์แล้วเหรอวะ
ผมไม่ได้คิดว่าการรอวันหยุดเป็นเรื่องผิดนะครับ
คนเราทำงานก็เหนื่อย
บางวันแค่กลับถึงบ้านแล้วได้นั่งเงียบๆ ก็ดีมากแล้ว
แต่พอลองคิดอีกที
หนึ่งสัปดาห์มีเจ็ดวัน
ถ้าเราใช้ห้าวันเพื่อรออีกสองวัน
เรากำลังใช้ชีวิตส่วนใหญ่ไปกับการรอหรือเปล่า
พอมีใครถามว่าสัปดาห์นี้เป็นยังไงบ้าง
เราก็มักตอบว่า “ก็เหมือนเดิม”
ทั้งที่แต่ละวันไม่เคยเหมือนกันเสียทีเดียว
อาจมีเรื่องตลกที่เพื่อนร่วมงานเล่าให้ฟัง
มีร้านข้าวกลางวันที่อร่อยกว่าที่คิด
หรือมีใครสักคนโทรมาถามว่าเย็นนี้กลับกี่โมง
เรื่องเล็กๆ พวกนี้เกิดขึ้นแล้วก็ผ่านไป
เพราะในหัวเรากำลังคิดถึงวันศุกร์อยู่
. . .
ตอนเด็กๆ เราอยากโตเร็วๆ
พอทำงาน ก็อยากให้ถึงวันศุกร์ ถึงสิ้นเดือน ถึงสิ้นปี
บางคนรอวันเงินเดือนออก บางคนรอวันเกษียณ
แต่พออายุมากขึ้น
กลับได้ยินประโยคหนึ่งบ่อยขึ้น
“แป๊บเดียวเองเนอะ ผ่านมาตั้งสิบปีแล้ว”
แปลกดีนะครับ
ตอนที่เวลายังอยู่ข้างหน้า เราอยากให้มันผ่านไปเร็วๆ
พอมองย้อนกลับไป เรากลับสงสัยว่าทำไมมันผ่านไปเร็วนัก
ทั้งที่เวลาก็เดินของมันตามปกติ
เราเองต่างหาก ที่เคยเฝ้ารอให้มันเดินเร็วขึ้น
. . .
ถ้าย้อนกลับไปเจอตัวเองเมื่อสิบปีก่อนได้
ผมอาจไม่ได้เตือนเรื่องงานหรือเรื่องเงิน
แค่อยากบอกว่า..
ให้ใช้เวลากับพ่อแม่อีกหน่อย
ให้ไปกินข้าวกับเพื่อนที่ชวน แทนที่จะบอกว่าไว้วันหลัง
ให้นั่งกินข้าวเย็นธรรมดาๆ ในบ้านหลังเดิม โดยไม่ต้องรีบลุกไปไหน
เพราะบางเรื่องที่เคยคิดว่าทำเมื่อไรก็ได้
วันนี้อาจทำไม่ได้อีกแล้ว
. . .
เราไม่ต้องรักวันจันทร์ก็ได้
แค่ระหว่างที่รอวันศุกร์
ลองสนใจวันอื่นๆ บ้าง
เพราะชีวิตส่วนใหญ่ไม่ได้ประกอบด้วยวันสำคัญ
มันประกอบด้วยวันธรรมดาจำนวนมาก ที่ค่อยๆ ผ่านไป
วันจันทร์หน้าก็คงมาถึงเหมือนทุกครั้ง
รถก็คงติด งานก็คงเยอะ
และเราก็คงอยากให้ถึงวันศุกร์อยู่ดี
ผมแค่ไม่อยากให้วันหนึ่งมองย้อนกลับมา แล้วพบว่า…
เวลาที่เราเคยอยากให้ผ่านไปเร็วที่สุด
กลับเป็นเวลาที่เราอยากได้คืนมากที่สุด