หลายเดือนต่อมา ร้านหนังสือเล็กๆ เปิดขึ้นตรงมุมถนนใกล้สถานีรถไฟ
โมตั้งชื่อร้านว่า “สองเรา”
วันก่อนเปิดจริง ปกรณ์มาช่วยยกกล่องหนังสือจนเกือบสองทุ่ม
เขายืนมองป้ายหน้าร้าน
“ชื่อนี้เหรอ”
“อือ”
“คิดนานไหม”
“นาน”
“นึกว่าจะชื่อเกี่ยวกับฝน”
โมหันมามอง
“ทำไมทุกคนชอบตั้งชื่อร้านฉัน”
ปกรณ์หัวเราะแล้วกลับไปแกะกล่องต่อ
ร้านไม่ได้เหมือนที่โมเคยจินตนาการไว้ทั้งหมด
หน้าต่างใหญ่กว่าที่คิด ชั้นหนังสือมือสองหามาได้คนละสี เครื่องชงกาแฟมีปัญหาตั้งแต่วันแรก และโต๊ะริมกระจกที่เธออยากได้ต้องเปลี่ยนเป็นตัวที่ถูกกว่าครึ่งหนึ่ง
แต่ร้านก็เปิด
เช้าวันแรก ลูกค้าคนแรกเข้ามาถามหาหนังสือที่เธอไม่มี
ลูกค้าคนที่สองสั่งกาแฟแล้วถามรหัสไวไฟ
ช่วงบ่ายมีเด็กนักเรียนสองคนนั่งอ่านการ์ตูนอยู่เกือบชั่วโมงโดยไม่ซื้ออะไรเลย
โมไม่ได้ว่า
เกือบสี่โมง ฝนเริ่มตก
คนที่เดินอยู่หน้าร้านวิ่งเข้ามาหลบใต้กันสาด ผู้หญิงคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามาแล้วถาม
“นั่งรอฝนหยุดได้ไหมคะ”
“ได้ค่ะ”
เธอเลือกโต๊ะริมกระจก
โมกลับไปหลังเคาน์เตอร์ หยิบแก้วสีขาวใบหนึ่งออกมาจากกล่องที่ยังแกะไม่หมด
แก้วมีรอยบิ่นเล็กๆ ตรงขอบ
เธอมองมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนล้างแล้ววางไว้บนชั้นด้านหลัง
โทรศัพท์ดัง
ข้อความจากปกรณ์
เป็นไง ร้านเจ๊งยัง
โมถ่ายรูปหน้าร้านส่งกลับไป
ยัง มีลูกค้าอยู่
ปกรณ์ตอบด้วยสติกเกอร์ยกนิ้ว
ฝนตกแรงขึ้นอีกหน่อย
ผู้หญิงริมหน้าต่างเปิดหนังสืออ่าน เด็กสองคนยังเถียงกันเรื่องการ์ตูน เครื่องชงกาแฟส่งเสียงดังผิดปกติอีกครั้ง
โมเดินไปดูมัน
“อย่าเพิ่งพังนะ ขอวันแรกก่อน”
เครื่องยังดังเหมือนเดิม
เธอถอนหายใจแล้วก้มลงเปิดตู้ด้านล่าง
ข้างนอกฝนยังตก
ร้านยังเปิดอยู่