คืนนั้นพยาบาลเข้าห้องบ่อยกว่าปกติ
เกือบตีหนึ่ง ปกรณ์โทรมาถามว่าให้เขามาไหม
โมมองเอที่หลับอยู่บนเตียง
“ยังไม่ต้องก็ได้ เดี๋ยวถ้ามีอะไรจะโทร”
เธอวางสายแล้วไปล้างหน้า
ในกระจกห้องน้ำ โมเห็นว่าตัวเองยังใส่เสื้อตัวเดิมตั้งแต่เช้า เธอคิดว่าพรุ่งนี้ต้องกลับโรงแรมไปเปลี่ยนเสื้อ ต้องเอาผ้าไปซัก แล้วต้องตอบอีเมลที่ค้างอยู่สองฉบับ
เธอยังคิดถึงพรุ่งนี้อยู่
พอกลับเข้าห้อง เอลืมตา
“ไปไหนมา”
“ล้างหน้า”
“นึกว่ากลับแล้ว”
“ยัง”
โมนั่งลง
“นอนไปเถอะ”
เอพยักหน้า
หลังจากนั้นเขาไม่ได้พูดอีก
ก่อนรุ่งสาง เสียงเครื่องมือข้างเตียงเปลี่ยนไป พยาบาลเข้ามา ตามด้วยหมอ โมถูกขอให้ถอยออกไปยืนข้างหนึ่งของห้อง
ไม่มีอะไรเหมือนในหนัง
ไม่มีประโยคสุดท้าย ไม่มีเวลาพอดีให้เธอบอกทุกอย่างอีกครั้ง
เธอเพียงยืนอยู่ตรงนั้น จนหมอหันมาพูดกับเธอเบาๆ
โมจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวเองตอบว่าอะไร
พอทุกคนออกจากห้อง เธอกลับไปนั่งที่เก้าอี้ตัวเดิม
มือของเอวางอยู่บนผ้าห่ม
โมจับมันไว้
เธอนั่งอยู่อย่างนั้นนานมาก
โทรศัพท์สั่นหลายครั้งในกระเป๋า แต่เธอไม่ได้หยิบขึ้นมาดู
ข้างนอกเริ่มมีแสง
ฝนไม่ได้ตก