ทางกลับที่ไม่มีอยู่จริง
เช้าวันต่อมา โมขึ้นรถไฟขบวนแรก
เมื่อคืนเธอนอนไปไม่ถึงสามชั่วโมง กระเป๋าที่วางอยู่บนตักมีเสื้อสองชุด ที่ชาร์จโทรศัพท์ และหนังสือเล่มหนึ่งที่หยิบติดมือมาโดยไม่ได้คิด พอรถออกจากสถานี เธอถึงเพิ่งเห็นว่ามันเป็นเล่มที่เอเคยซื้อให้
โมพลิกดูหน้าปกแล้วเก็บกลับลงกระเป๋า
เธอไม่ได้เปิดมัน
รถไฟค่อยๆ พ้นเมือง ตึกแถวกลายเป็นบ้านเตี้ย ๆ แล้วค่อยเป็นทุ่งที่ยังมีน้ำฝนขังอยู่ตามร่อง โมพยายามหลับ แต่ทุกครั้งที่หลับตาก็กลับนึกถึงคำของปกรณ์เมื่อคืน
ระยะสุดท้าย
เธอเปิดโทรศัพท์ เข้าไปในแชตของเอ
ข้อความสุดท้ายอยู่เมื่อเกือบสามปีก่อน
เอ: ถึงบ้านแล้วบอกด้วย
โม: ถึงแล้ว
เอ: โอเค
แค่นั้น
โมเลื่อนขึ้นไปอีกนิด มีรูปอาหาร รูปแมวที่เอเจอข้างถนน แล้วก็ข้อความเรื่องซื้อของเข้าบ้าน สิ่งที่ตอนนั้นไม่มีความสำคัญอะไรเลย กลับทำให้เธอต้องหยุดอ่านอยู่หลายครั้ง
เธอปิดแชต
ผู้หญิงที่นั่งฝั่งตรงข้ามแกะข้าวเหนียวหมูปิ้งให้ลูก เด็กทำหมูตกหนึ่งชิ้นแล้วโดนแม่บ่น โมมองอยู่พักหนึ่งก่อนหันกลับไปทางหน้าต่าง
ตอนรถจอดสถานีหนึ่ง เธอลงไปซื้อกาแฟ
“หวานปกติไหมคะ”
โมเกือบตอบว่าไม่หวาน เพราะเอไม่กินหวาน
เธอชะงัก
“ปกติค่ะ”
กลับขึ้นรถแล้ว เธอลองจิบ กาแฟหวานกว่าที่ชอบ แต่ก็ดื่มจนหมด
สิบเอ็ดโมงกว่า รถไฟเข้าเทียบสถานีปลายทาง
โมยืนอยู่หน้าสถานีพักหนึ่ง ผู้คนทยอยเดินผ่านเธอไปจนเกือบหมด
โทรศัพท์สั่น
ปกรณ์ส่งข้อความมา
เอรออยู่
โมอ่านอยู่สองรอบ ก่อนเรียกรถไปโรงพยาบาล