โรงพยาบาลเย็นกว่าที่โมคิด
เธอถามประชาสัมพันธ์ทั้งที่มีเลขห้องอยู่ในโทรศัพท์แล้ว จากนั้นก็ขึ้นลิฟต์ผิดชั้น ต้องลงมาอีกหนึ่งชั้น แล้วเดินผ่านห้องเดิมไปสองครั้ง
สุดท้ายเธอมาหยุดหน้าประตู
ชื่อเต็มของเออยู่บนป้ายเล็กๆ ข้างห้อง
โมยืนมองชื่อนั้นนานกว่าที่ควร ก่อนเคาะประตู
“เข้ามาเลยครับ”
เสียงนั้นเบากว่าที่เธอจำได้ แต่เป็นเสียงเดิม
เออยู่บนเตียง เสื้อคนไข้หลวมตรงไหล่ ผมสั้นกว่าเมื่อก่อนมาก บนโต๊ะข้างเตียงมีขวดน้ำ หนังสือพิมพ์พับครึ่ง และสายชาร์จโทรศัพท์ที่พันกันยุ่ง
ทั้งคู่มองหน้ากัน
โมเตรียมคำพูดมาตลอดทาง แต่พอเห็นเขาจริง ๆ กลับเหลือเพียง
“เป็นไงบ้าง”
เอหัวเราะเบาๆ
“คำถามยากนะ”
“ขอโทษ”
“ยังไม่ได้ว่าอะไรเลย”
โมยืนอยู่ตรงประตูจนเอพยักหน้าไปที่เก้าอี้
“นั่งก่อนสิ”
เธอลากเก้าอี้เข้ามาใกล้เตียง แต่ไม่ใกล้เกินไป
“ปกรณ์บอกเหรอ”
“อือ”
“เราบอกมันแล้วว่าไม่ต้องบอกใคร”
“งั้นฉันกลับไหม”
เอมองหน้าเธอ แล้วหัวเราะอีกครั้ง คราวนี้ไอจนต้องหยิบน้ำขึ้นดื่ม
“ยังพูดเหมือนเดิมเลย”
โมไม่รู้ว่านั่นเป็นคำชมไหม
พยาบาลเข้ามาวัดความดัน ถามเรื่องยา และบอกว่ามื้อเที่ยงจะมาอีกประมาณครึ่งชั่วโมง โมขยับหลบไปข้างหน้าต่าง ระหว่างนั้นเธอมองออกไปเห็นลานจอดรถเปียกฝนอยู่ข้างล่าง
พอพยาบาลออกไป เอถาม
“กินข้าวมายัง”
“ยัง”
“ลงไปกินก่อนก็ได้”
“เพิ่งมาเอง”
“ก็หิวไม่ใช่เหรอ”
โมหันมามองเขา
สามปีที่ไม่ได้คุยกัน แล้วประโยคแรกๆ ที่เขาพูดกับเธอยังเป็นเรื่องกินข้าว
“เอหิวไหม”
“อาหารโรงพยาบาลช่วยให้ไม่หิวเท่าไหร่”
“เรื่องมากเหมือนเดิม”
“อันนี้น่าจะใช่”
เธอหลุดยิ้ม
มันเกิดขึ้นเร็วมากจนทั้งคู่เงียบไปพร้อมกัน
เอมองมือของตัวเอง
“ขอบคุณที่มานะ”
โมพยักหน้า
เธอยังมีคำถามเป็นสิบคำถาม แต่ตอนนั้นยังไม่อยากถามสักข้อ
“เดี๋ยวลงไปซื้ออะไรมาให้กินไหม”
“กาแฟ”
“หมอให้กินเหรอ”
“ไม่รู้”
“งั้นไม่ซื้อ”
เอถอนหายใจ “มาถึงก็เริ่มแล้ว”
โมหัวเราะออกมาเบาๆ
เป็นครั้งแรกตั้งแต่เมื่อคืนที่เธอรู้สึกว่าเอไม่ได้อยู่แค่ในความทรงจำ