โมตั้งใจว่าจะอยู่สองวัน
วันที่สาม เธอยังอยู่
เธอย้ายไปพักโรงแรมเล็กๆ ใกล้โรงพยาบาล ตอนเช้าซื้อกาแฟสองแก้ว ก่อนนึกขึ้นได้ว่าเอไม่น่าจะดื่มกาแฟได้นะ จึงต้องดื่มเองทั้งสองแก้ว
“สมน้ำหน้า” เอพูดเมื่อเธอเล่าให้ฟัง
“เพราะใครล่ะ”
“เราไม่ได้สั่ง”
“เมื่อก่อนสั่ง”
“เมื่อก่อนเรากินได้”
โมเงียบไป
เอหยิบรีโมตขึ้นเปลี่ยนช่องเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบ่อย บางประโยคเริ่มต้นเหมือนเรื่องธรรมดา แล้วพาทั้งคู่ไปชนกับสิ่งที่ไม่อยากพูดถึง
วันที่สี่ โมเอาเสื้อไปซักที่ร้านหยอดเหรียญฝั่งตรงข้าม เธอนั่งรอเครื่องหมุนอยู่เกือบชั่วโมงแล้วนึกขำตัวเอง
เธอบอกที่ทำงานว่าจะลาสองวัน
ตอนนี้หัวหน้าส่งข้อความมาถามว่าจะกลับเมื่อไหร่
โมตอบว่า ยังไม่แน่ใจค่ะ
เย็นนั้นเอหลับไปเกือบตลอด เธอนั่งทำงานบนโน้ตบุ๊กข้างเตียง จนเขาตื่นมาเห็น
“กลับไปทำงานก็ได้นะ”
“ทำอยู่นี่ไง”
“หมายถึงกลับกรุงเทพฯ”
โมยังมองหน้าจอ
“ไล่เหรอ”
“เปล่า”
“งั้นก็ไม่กลับ”
เอเงียบไป
สักพักเขาพูดว่า “โม”
“หือ”
“กลัวไหม”
เธอหยุดพิมพ์
คำถามนี้ไม่มีคำอื่นซ่อนอยู่ข้างหลัง ไม่มีเรื่องงาน ไม่มีเรื่องกินข้าว ไม่มีรีโมตให้หยิบมาเปลี่ยนเรื่อง
“กลัว”
“เราเหมือนกัน”
โมปิดโน้ตบุ๊ก
“กลัวอะไร”
เอคิดอยู่พักหนึ่ง
“หลายอย่าง กลัวเจ็บ กลัววันหนึ่งตื่นมาแล้วทำอะไรเองไม่ได้ แล้วก็…”
เขาไม่พูดต่อ
“แล้วก็อะไร”
“กลัวคนอื่นต้องมานั่งรอ”
โมมองเก้าอี้ที่ตัวเองนั่งอยู่
“ฉันไม่ได้มารอ”
เอหันมามอง
“แล้วมาทำอะไร”
โมคิดคำตอบไม่ออก
สุดท้ายเธอหยิบแก้วน้ำส่งให้เขา
“มานั่งเฉยๆ”
เอรับไป
“งั้นนั่งไป”
“อือ”
คืนนั้นไม่มีใครพูดเรื่องความรัก ไม่มีใครพูดเรื่องเวลาที่เหลือ
โมเปิดโน้ตบุ๊กทำงานต่อ เอเปิดโทรทัศน์แต่ไม่ได้ดูจริงจัง
เป็นครั้งแรกที่ความเงียบระหว่างพวกเขาไม่ได้ทำให้ใครต้องเดินหนี