ฝนตกหนักในคืนวันศุกร์
โมกำลังปอกส้มอยู่ข้างเตียง เอมองออกไปนอกหน้าต่างแล้วพูดขึ้นมา
“วันนั้นเราไม่ได้ไปเพราะหมดรักนะ”
มีดเล็กในมือโมหยุด
เธอรู้ทันทีว่าเขาหมายถึงวันไหน
สามปีก่อน เอมาหาเธอที่ห้องพร้อมกระเป๋าเป้หนึ่งใบ เขาบอกว่าจะกลับไปอยู่บ้านสักพัก
“สักพักคือกี่วัน”
“ยังไม่รู้”
“แล้วงานล่ะ”
“ลาออกแล้ว”
โมจำได้ว่าตัวเองถามหลายคำถาม แต่เอแทบไม่ตอบ
ตอนนั้นพ่อของเอมีปัญหาสุขภาพ ที่บ้านมีหนี้เพิ่มขึ้น และงานที่เขาทำก็มีปัญหาจนเขาไม่ยอมเล่าให้เธอฟังทั้งหมด
โมรู้เพียงว่าในช่วงสองเดือนก่อนวันนั้น เขาเงียบลงเรื่อยๆ
“แล้วเราล่ะ” เธอถาม
เอไม่ตอบทันที
“โมไม่ต้องรอเราหรอก”
ประโยคนั้นทำให้เธอโกรธ
“ใครบอกว่าจะรอ”
“เราไม่ได้หมายความแบบนั้น”
“แล้วหมายความว่าอะไร”
เออธิบายไม่ออก หรืออาจไม่พยายามพอ
โมเองก็ไม่ได้ถามต่อด้วยน้ำเสียงที่เปิดโอกาสให้เขาตอบ
สุดท้ายเอสะพายกระเป๋า
“ดูแลตัวเองนะ”
โมจำได้ว่าเธอตอบ
“เอาไว้บอกตัวเองเถอะ”
แล้วประตูก็ปิด
กลับมาที่ห้องโรงพยาบาล โมวางส้มที่ปอกค้างไว้ลงบนจาน
“แล้วไปทำไม”
เอมองมือของตัวเอง
“ตอนนั้นเรายังเอาตัวเองไม่รอดเลย”
“ก็เลยตัดสินใจแทนฉัน?”
“อือ”
“เก่งนะ”
“รู้แล้วว่าไม่เก่ง”
โมหัวเราะออกมาทั้งที่ไม่ได้ขำ
“ฉันคิดว่าเอไม่เอาฉันแล้ว”
“เราคิดว่า ถ้าโมไม่ตาม แปลว่าโมคงโอเคถ้าเราไป”
“จะให้ตามไปไหน เอไม่เคยบอกด้วยซ้ำว่าจะไปอยู่ที่ไหน”
เอพยักหน้า
“ใช่”
ไม่มีคำแก้ตัวตามมา
ฝนข้างนอกยังดังเหมือนเดิม
โมหยิบส้มขึ้นมาปอกต่อ
“ฉันก็พูดแรง”
“จำได้”
“ไม่ต้องจำก็ได้”
“ช้าไปแล้ว”
เธอแบ่งส้มครึ่งหนึ่งใส่จานเล็ก แล้วยื่นให้เขา
“กินไหม”
“เปรี้ยวหรือเปล่า”
“ไม่รู้”
เอหยิบไปหนึ่งชิ้น เคี้ยวแล้วทำหน้า
“เปรี้ยว”
“งั้นคืนมา”
“กินไปแล้ว”
โมลองหยิบกินบ้าง
เปรี้ยวจริง
คืนนั้นพวกเขาไม่ได้สรุปว่าใครผิดมากกว่าใคร และไม่มีใครพูดคำว่าให้อภัย
บางเรื่องที่ค้างอยู่สามปี ไม่ได้หายไปในคืนเดียว
แต่อย่างน้อย ครั้งนี้ทั้งคู่พูดมันออกมาจนจบ