สองวันต่อมา เอถามโมว่า
“ยังวาดรูปอยู่ไหม”
โมกำลังแกะหลอดออกจากกล่องน้ำผลไม้
“ไม่แล้ว”
“ทำไม”
“ไม่มีเวลา”
“โกหก”
โมเงยหน้ามอง
“อะไร”
“เมื่อก่อนต่อให้สอบพรุ่งนี้ก็ยังจะวาดเลย”
“นั่นมันตอนมหา'ลัย”
เอพยักหน้าเหมือนยอมแพ้ แต่ไม่กี่นาทีต่อมาก็ถามอีก
“แล้วร้านหนังสือล่ะ”
โมนิ่งไป
สมัยเรียน เธอเคยลากเอเข้าไปในร้านหนังสือมือสองทุกครั้งที่เจอ บางร้านไม่มีแอร์ บางร้านกองหนังสือจนเดินแทบไม่ได้ เธอชอบบอกว่า ถ้ามีเงินจะเปิดร้านของตัวเอง
เอเคยถามว่าแล้วจะขายได้เหรอ
โมตอบว่า ไม่รู้ ขอมีร้านก่อน
“ยังจำอีกเหรอ”
“จำได้สิ เธอพูดทุกครั้งที่เจอร้านหนังสือ”
“ตอนนั้นพูดไปงั้นแหละ”
“อ้าว”
“โตแล้วถึงรู้ว่าค่าเช่ามันแพง”
เอหัวเราะ
“สมเหตุสมผล”
โมเสียบหลอดแล้วส่งน้ำให้เขา
“แล้วถ้าไม่ต้องคิดเรื่องค่าเช่าล่ะ”
“ก็ต้องคิดเรื่องอื่นอยู่ดี”
“เช่น”
“งาน เงิน คน ลูกค้า หนังสือขายไม่ออก”
“เยอะเนอะ”
“ชีวิตจริง”
เอเงียบไปครู่หนึ่ง
“แต่ถ้าเปิดจริง เราจะไปนั่ง”
โมมองเขา
เขาพูดเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา แล้วก็คงรู้ตัวพร้อมกับเธอว่าอาจไม่มีวันนั้น
เอหลบตาไปที่แก้วน้ำ
“หมายถึง ถ้ามีโอกาส”
โมไม่ตอบ
หลังจากนั้นทั้งคู่เปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่น
คืนนั้นที่โรงแรม โมเปิดโน้ตบุ๊กเพื่อทำงาน แต่แทนที่จะเปิดอีเมล เธอค้นคำว่า ร้านหนังสือเล็กๆ
ดูอยู่ไม่ถึงสิบนาทีก็ปิด
เช้าวันต่อมา เอถาม
“เมื่อคืนทำงานดึกไหม”
“นิดหน่อย”
โมไม่ได้เล่าเรื่องที่ค้นหา
ก่อนกลับโรงแรมในเย็นนั้น เธอยืนอยู่หน้าประตูแล้วเรียกเขา
“เอ”
“หือ”
“ฉันยังรักเออยู่นะ”
เอไม่ได้ตอบทันที
เขามองเธออยู่พักหนึ่งแล้วพยักหน้า
“อือ”
“อืออะไร”
“เราก็รักโม”
โมยืนพิงประตู
“พูดง่ายเนอะ”
“สามปีแล้ว เพิ่งพูด”
เธอหัวเราะ
“ก็จริง”
ไม่มีอะไรเปลี่ยนหลังจากนั้น
เอไม่ได้หายป่วย เวลาไม่ได้เพิ่มขึ้น
แต่คืนนั้นโมกลับโรงแรมโดยไม่ต้องเดาอีกแล้วว่า ระหว่างสามปีที่ผ่านมา สิ่งที่เธอคิดถึงอยู่คนเดียวนั้น เคยมีอีกคนคิดถึงเหมือนกันหรือเปล่า