เช้าวันหนึ่ง ฝนหยุด
โมเปิดม่านแล้วบอกเอว่าแดดออก เขาลืมตาขึ้นมาดูเพียงนิดเดียวก่อนหลับต่อ
ช่วงหลังเอเหนื่อยง่ายขึ้น บางวันพูดได้ไม่กี่ประโยคก็หลับ บางวันอาหารวางอยู่จนเย็นโดยแทบไม่ได้แตะ
โมเริ่มรู้จักเวลาของพยาบาล รู้ว่าร้านกาแฟชั้นล่างเปลี่ยนกะตอนบ่ายสอง และรู้ว่าเก้าอี้ข้างเตียงถ้านั่งนานเกินสองชั่วโมงจะเป็นยังไง
วันนั้นเอเพิ่งตื่นเกือบสิบเอ็ดโมง
“กี่โมงแล้ว”
“จะเที่ยง”
“หิว”
“อยากกินอะไร”
เขาคิดนานจนโมนึกว่าเผลอหลับไปอีก
“ข้าวมันไก่”
“หมอให้กินเหรอ”
“ถามทุกที”
“ก็ต้องถาม”
“งั้นไม่กินแล้ว”
“เอ”
เขายิ้ม
สุดท้ายพยาบาลบอกว่ากินได้เล็กน้อย โมลงไปซื้อจากร้านฝั่งตรงข้าม เอกินไปไม่กี่คำแล้ววางช้อน
“ไม่อร่อยเหรอ”
“อร่อย แต่ไม่ไหว”
โมปิดกล่อง
เอมองออกไปนอกหน้าต่าง
“วันนี้ไม่ตก”
“อือ”
“ดีเหมือนกัน”
โมนั่งลงข้างเตียง
ผ่านไปพักหนึ่ง เอพูดว่า
“ถ้าร้านหนังสือเปิด ส่งรูปมาให้ดูด้วยนะ”
โมหันไปหาเขา
“ส่งไปไหน”
เอทำหน้าคิด
“เออ จริง”
โมหลุดหัวเราะทั้งน้ำตา
“มุกแย่มาก”
“ไม่ได้เล่นมุก”
“ยิ่งแย่”
เขายิ้ม แล้วหลับตาลงอีกครั้ง
บ่ายนั้นไม่มีบทสนทนาสำคัญอีก
โมนั่งอ่านหนังสือเล่มที่หยิบติดกระเป๋ามาจากกรุงเทพฯ เป็นครั้งแรก หนังสือที่เอเคยซื้อให้
เธออ่านไปได้ไม่กี่หน้า
เอขยับมืออยู่บนผ้าห่ม โมจึงวางหนังสือลงแล้วจับมือเขา
เขาไม่ได้ลืมตา
แต่ขยับนิ้วจับกลับเบาๆ